Tumbili Mkarimu
Katika msitu wa Kijani, kulikuwa na kikundi cha Tumbili waliokuwa na mazoea mabaya — kila mara binadamu alipokaribia shamba lililopakana na msitu, walishuka haraka kutoka miti, wakaiba ndizi, mahindi, au nazi, kisha kukimbia kabla ya kukamatwa. Ilikuwa mchezo wao wa kila siku, na waliufurahia bila kufikiria madhara yake.
Miongoni mwao alikuwepo Tumbili mmoja aliyeitwa Baraka. Tofauti na wenzake, Baraka hakupenda kuiba. Aliona jinsi binadamu alivyofanya kazi kwa bidii shambani — akipanda, akitunza, akingoja miezi mingi kabla ya mavuno kukomaa — na moyo wake ulimhurumia mtu huyo alipoona jitihada zake zikiibiwa kwa sekunde chache.
Siku moja, Baraka aliamua kufanya kitu tofauti. Badala ya kushuka kwa haraka kuiba, alichuma nazi moja iliyoiva vizuri kutoka mtini alimoishi, akaishuka polepole, na kuiweka mbele ya mkulima huyo bila kukimbia.
Mkulima alishangaa sana. Wanyama wote aliowahi kukutana nao msituni walimwibia — huyu alikuwa wa kwanza kumletea kitu badala ya kumnyang’anya. Alimtazama Baraka kwa muda mrefu, kisha akatabasamu na kumwambia kwa upole, “Asante, rafiki mdogo.”
Wenzake wa kikundi walipomwona Baraka akifanya hivyo, walicheka na kumdhihaki. “Wewe ni mjinga! Kwa nini kumpa binadamu kitu bure wakati tunaweza kuiba kwa urahisi?” Baraka hakujibu — aliendelea na tabia yake, akimtembelea mkulima mara kwa mara, wakati mwingine akimletea tunda, wakati mwingine akikaa tu karibu naye bila kuchukua kitu chochote.
Kadiri wiki zilivyopita, urafiki kati ya Baraka na mkulima ulizidi kuimarika. Mkulima alianza kumtambua Baraka kwa mbali, akimwita kwa jina alilompa — “Rafiki.” Alimjengea kibanda kidogo cha kupumzikia karibu na shamba, mahali penye kivuli na usalama dhidi ya mvua na jua kali. Zaidi ya hayo, kila mavuno yalipokamilika, mkulima alimtengea Baraka sehemu yake mwenyewe — matunda safi, bila haja ya kuiba wala kuogopa kukamatwa.
Wenzake wa zamani, waliokuwa bado wakikimbia kila mara walipoonekana na binadamu wengine wenye mabakora, walimtazama Baraka kwa mshangao. Yeye peke yake ndiye aliyekuwa na mahali salama pa kupumzikia, chakula cha uhakika, na rafiki wa kumtegemea — mambo ambayo wao hawakuwahi kuyapata kwa njia ya wizi.
Siku moja, mmoja wa wenzake alimuuliza Baraka, “Ulifanyaje hadi ukapata haya yote?” Baraka alijibu kwa unyenyekevu, “Sikutafuta cha kuchukua. Nilitafuta cha kutoa. Ukarimu ulinipa zaidi ya wizi ungenipa kamwe.”
Je, umewahi kutoa kitu bila kutarajia chochote badala yake? Fikiria jinsi ilivyokuathiri wewe na mtu uliyempa.
