Lakini siku moja jambo la ajabu lilitokea. "Mh! Mbona hakuna hata embe moja?" aliuliza Amina huku akitazama juu ya mti. "Jana matawi yalikuwa yamejaa!" akasema Juma kwa mshangao. Watoto wote waliinua macho. Kweli! Matawi yalikuwa karibu matupu.
Ardhi ikatetemeka. Chui akaogopa. Alijua hawezi kushindana na nguvu za Ndovu.
Wale wanyama watatu wakanyamaza kwa muda. Hawakuwa wamefikiria kwamba kiumbe mwingine alikuwa akiishi ndani ya tunda lile. Mbuni akasema kwa upole, “Samahani, Kiwavi. Hatukujua kuwa hili ni nyumba yako.”
Lakini… mamba hakuwa na mabawa. Alianza kuanguka huku akipiga mayowe, mikono ikipiga hewa bure. “Naanguka! Naanguka!” alipiga kelele.
“Tucheze kwa haki,” alisema Kapteni wa Timu Punda. “Ndiyo, mshindi apatikane kwa juhudi,” akajibu Kapteni wa Timu Tumbili. Ndovu akapuliza kipenga chake kwa nguvu—fiiiiiiii! Mechi ikaanza.
Kwa mshangao mkubwa wa ng’ombe, nzige hawakuwa wachache. Walikuja kwa wingi kama siafu, wakavamia ghala na kuanza kula mahindi kwa pupa.
“Miti yetu yote imekatwa!” Ndogo alisema kwa huzuni, akitazama matawi yaliyotapakaa chini. “Tutakaa wapi sasa? Hakuna kivuli, hakuna usalama!”
Lakini hakujua kuwa chini ya meza, panya mmoja mjanja alikuwa akitazama chakula hicho kwa tamaa kubwa.
Tumbili akaona ujanja. Akapanda juu ya papa, akapunga mkono kwa chui: “Papa atanivusha kule moyo wangu ulipo, ukishaupata utasherehekea!”
Ng’ombe, ambao walikuwa wakiangalia kwa woga, sasa walitoa sauti za furaha: “Moooo!” walishukuru kwa ujasiri wa Ziko.
